Loesjes.web-log

Achterstand

De reader bleef steken bij meer dan 1000 nieuwe stukjes, dan telt ie niet meer schijnbaar. Alsof hij weet dat inhalen onbegonnen werk is. Tijd voor harde actie. Het grootste gedeelte bleek bij de LinkedIn updates vandaan te komen. Waarom ik die ooit aan mijn reader heb toegevoegd? geen idee. Het kon dus deed ik het. Afscheid nemen doet dan ook geen pijn.

Het aantal blogs met 0 nieuwe toevoegingen wordt steeds groter. Een enkeling heeft de zaak zelfs opgedoekt, weg, verdwenen in het grote zwarte cybergat. Wat overblijft zijn de vrienden van weleer en de enkeling die zo tovert met woorden dat afscheid nemen niet eens een optie is. Ook al worden mijn bezoekjes schaarser,het gevoel dat ze onder handbereik blijven is voldoende om mijn geweten te sussen.

Ik duik onder in de achterstand van ongelezen parels en laat mij meesleuren naar momenten die de mijne niet zijn, maar die iets moois aan mijn wereld toevoegen. Het is zo’n dag dat woorden als een trage lavastroom boven komen borrelen en dan vervolgens niet meer te stoppen zijn. Reageren zonder na te hoeven denken, op gevoel. Zo’n dag dat je pagina na pagina zou kunnen vullen met teksten die laten zien waar je mee bezig bent, wat je bezielt.

Ik houd het maar bij dit stukje.

Oplossing

Lang voordat de dag zou beginnen werd ze wakker. Klaarwakker. Het licht van de lantaarnpaal voor het huis was niet sterk genoeg om op haar horloge te kunnen zien hoe laat het was en om het bedlampje aan te doen was ze gewoon niet wakker genoeg. De man naast haar, zich van geen kwaad bewust, snurkte zachtjes, mond open. Verder was het stil. Voorzichtig sloeg ze de dekens terug, zwaaide haar benen over de rand en raakten haar voeten de vloer, de kou liet haar adem even stokken. Gezeten op de rand van haar bed bedacht ze dat ze ook gewoon kon blijven liggen, wachtend op de ochtend en het geluid van de wekker die liet weten dat het tijd was. Toch maar niet.

Met beide handen zette ze zich af en kwam ze overeind. Twee stappen tot aan het raam. Door een kier in het gordijn keek ze de straat in. Opkomende mist absorbeerde het oranjegele licht. Niets bewoog. Versgevallen sneeuw bedekte straten en daken, onaangetast,maagdelijk wit.

Zachtjes liep ze de slaapkamer uit en opende ze de deur van de kleine kamer. Hier was het behaaglijk warm. Een lichte druk op de knop en zoemend kwam de computer tot leven. Heel even keek ze naar de wereld aan de ander kant van het huis. De mist kwam steeds dichterbij. De zinnen in haar hoofd glashelder. Zachtjes beroerden haar vingers de toetsen. Vandaag moest het in een keer lukken. De oplossing lag voor de hand.

Geschreven in het kader van de wow, die elke 14 dagen bij haar verschijnt

Verhuizen

Web-streepjelog bezorgt mij steeds meer ergernis. Stukjes geschreven in word 2003 (ik weet 't, hopeloos achterhaald, maar ik moet het er echt mee doen) blijken er na het overzetten ineens heel anders uit te zien, spaties verdwijnen, net als witregels en heel soms blijkt de tekst na aanpassingen totaal gehusseld te zijn. Om nog maar te zwijgen over de foutmeldingen die ik krijg als ik een poging doe om binnen de html aanpassingen door te voeren. Erg frustrerend!

Het design, in 2004 misschien mooi, wordt ook steeds meer een doorn in het oog. Ik durf niet eens een poging te doen om daar binnen de mazen van webstreepje veranderingen in aan te brengen, als ik al wist waar ik daarvoor zou moeten zijn want ik ben het overzicht, door alle veranderingen in de laatste jaren, helemaal kwijtgeraakt. Leeftijd hè..:)

Na heel lang aarzelen,omdat ik het bloggen toch echt wel mis, heb ik nu de stap genomen en ben ik sinds donderdag, dankzij de hulp van mijn collega, eigenaresse van een eigen domein. Ik popel om aan de slag te gaan, mijzelf een nieuw jasje aan te meten dat op mijn maat gemaakt is en als een tweede huid om mijn schouders ligt

Nu eerst even 19128 19129 stukjes doorspitten en bekijken welke het stempel ‘goedgekeurd’ krijgen en mee mogen naar mijn nieuwe wereld.

Loslaten

Door de jaren heen hebben we heel wat keren als kemphanen tegenover elkaar gestaan. Beide niet willen wijken, ieder overtuigd van zijn/haar eigen gelijk. Eens was er zelfs een moment dat hij zonder omkijken de deur achter zich dicht wilde slaan. Altijd balancerend op het randje.

En nu…ik heb amper met mijn ogen geknipperd, lijkt hij ineens volwassen geworden te zijn. Werk, studie, plannen voor een stage in een ver warm land maar vooral de liefde voor de mooie jonge vrouw lijken hem rust te geven en ook al had hij het wel al aangekondigd, toch leek het of van de ene op de andere dag zijn kamer leeg was. Geen enorme tv meer op zijn bureau, de spelcomputers, de verzameling dvd’s, alles verdwenen. Achtergebleven kleding netjes (!) in de kast, geen vuile sok meer onder zijn bed.

En dan ’s avonds dat telefoontje. “Raar hoor mam, dat ik niet meer thuis ben, mag ik vanavond komen eten?”

Natuurlijk kind, de deur staat hier altijd voor jou open.

Religie

Is het de leeftijd? de tijd van het jaar? Is het de sneeuw of de muziek? Op weg naar huis wordt ze overvallen door melancholie. Liedjes uit haar jeugd brengen beelden uit lang vervlogen tijden naar boven. Het oude huis, de versieringen, de geuren die uit de keuken komen, opgewonden stemmen, geheimzinnige pakjes onder een rijk versierde boom. Haast tastbaar is de herinnering.

Als ze haar ogen sluit staat ze weer naast haar moeder in de volle kerk. Het koor, de kaarsen, de lucht van dennengroen en de oude rituelen die onlosmakelijk verbonden zijn met de Kerstnacht, liturgie op zijn mooist. Samenzang, omringd door mensen die sinds jaar en dag deel uitmaken van haar leven, wiens historie ze kent. Saamhorigheid, ouders,grootouders, broers, zussen en buren. Zij aan zij het mooiste moment van het jaar delen.

De emotie, de tranen in de ogen van haar moeder. Nu, jaren later beseft ze pas hoe kostbaar deze momenten waren en met welk gemak ze daar als kind overheen stapte. Uitzien naar de volgende ochtend, als de pakjes geopend mochten worden. Verlangen naar het einde van de mis en de warmte van haar bed. Hopen dat ondertussen koning winter eindelijk de langverwachte sneeuw had gebracht.

Ze beseft dat haar kinderen nooit dit soort herinneringen zullen koesteren, geen enkele band hebben met de muziek en de rituelen uit haar jeugd. Het maakt het gemis nog ondraaglijker, alsof het verleden bij haar ophoudt. Hoe kun je tradities ook laten voortleven als je ze zelf niet overdraagt?

Illusie

Voor het eerst sinds lange tijd heeft ze haar huis eventjes voor haar alleen. De ruimte blijft vertrouwt en toch.. de leegte heeft een eigen klank. Onwennig gaat ze zitten, de chaos in haar hoofd laat ze voor wat ‘ie is. Het moment koesteren, de beleving om weer eens te kunnen doen waar ze zin in heeft, zonder onderbroken te worden.

Haar blik dwaalt af naar buiten. Rook uit de schoorsteen aan de overkant blaast alle kanten op, net als haar gedachtes. Geen controle, geen duidelijke richting. Meegevoerd door de wind, oplossen in het niets. Ze heeft lang naar dit moment uitgekeken en nu het eindelijk zo ver is weet ze er geen raad mee. De lijst met onafgewerkte zaken is ellenlang, maar het begin, nu ze de vrijheid heeft, is zoek. Alsof de gedachte aan het alleen, het vrij zijn, haar bewegingen beperkt. En toch…de stilte heeft een eigen klank.

Met een zucht wendt ze haar hoofd af, laat ze haar blik rusten op de leegte die voor haar ligt. Ze neemt de pen in haar handen en terwijl ze de dop losschroeft probeert ze niet te denken aan het moment dat de ruimte weer gevuld wordt met stemmen, ze haar eenzaamheid weer inleveren moet. Haar hand glijdt over het papier en ze beseft dat haar hart bijna in hetzelfde ritme klopt als de klok aan de muur, dat de ademhaling van de hond met het voorbijglijden van de tijd, steeds sneller lijkt te gaan.

Stilte is een illusie.

Geschreven in het kader van de WOW die elke 14 dagen bij Karin verschijnt. Ik heb me dit keer precies aan de 250 woorden gehouden, ook al koste het wat moeite

DiDi 113 ~ Lief Dagboek

Vanmiddag heb ik mijn reader maar weer eens leeg gegooid. Onbegonnen werk om die leesachterstand in te halen, laat staan overal op te reageren. Weer neem ik me voor om vooral het schrijven op mijn eigen blog weer op te pakken.

DiDi kwam eerder vandaag met een nieuw thema. Je moet toch ergens beginnen?

gisteren verjaagt door vandaag

morgen

moet nog geschreven worden

lege vellen vullen

zwart op wit

een oneindige woordenstroom

voor altijd vastgelegd

alleen de schrijver

ziet

tussen de regels door

haar eigen onmacht

Loesje

Begraven 2.0

Er zijn gebeurtenissen die me zo intens aangrijpen dat  ik er niet van slapen kan. Steeds weer rollen zinnen door mijn hoofd, blijven dezelfde rituelen zich herhalen. Het maakt niet uit van welke kant ik ze bekijk, elke keer kom ik tot dezelfde conclusie. Past niet!

Het begon met een zin op twitter: Zometeen de uitvaart van moeder van @vincente. Te volgen via Ustream.

Heel even dacht ik dat ik het niet goed gelezen had. Een uitvaart livestreamen? Waarom zou je zoiets doen? Een begrafenis,crematie moet die niet gaan om de overledene? Is het niet belangrijker dat je haar dat laatste moment alle aandacht geeft? Geeft het pas om tijdens zo’n dienst bezig te zijn met de buitenwereld, of ze je beeld en geluid wel goed ontvangen? Twitteren en foto’s versturen tijdens een begrafenis, hoe ongelooflijk grof.

Als je argument is dat er mensen in het buitenland zijn die dit afscheid graag zouden willen volgen dan heb je de optie om een derde partij de dienst te laten opnemen en alleen aan hen die het aangaat laat weten waar de dienst te bekijken zal zijn,versleuteld achter een password. Natuurlijk hoef je als buitenstaander niet te kijken maar nu werd het bericht via ReTweets alleen maar verder verspreid.

Wat draagt het feit dat 490 grotendeels onbekenden die stream hebben gevolgd bij? Mensen die je moeder nooit gekend hebben,niet eens weten hoe ze leefde, wat ze deed,vergapen zich aan iets waar ze part noch deel aan zouden moeten hebben.

Ik weiger me aan te sluiten bij de grote massa die onder het mom van “respect” voor de mening van een ander stilzwijgend toeziet hoe onze normen steeds verder vervlakken. Waar ligt de grens? Krijgen we in de toekomst ook livestreams van een abortus of gaan we kijken hoe oom Albert zijn laatste adem uitblaast tijdens euthanasie 2.0?

Alles moet kunnen, of toch niet?

De stekker gaat er uit

De stekker gaat uit de jukebox, het geluid verstomt. Dit wordt mijn laatste muzikale cadeau aan jullie. Het duurde steeds langer voor de 50 stemmen waren bereikt, een teken dat niet alleen de rek er uit was, maar dat mijn keuzes jullie niet konden verleiden om massaal te blijven stemmen. Dankzij mack zal ik deze reeks nu eindigen met zijn grote idool en misschien wel een van de grootste rock&roll helden aller tijden, Elvis.

Het is nu of nooit…

WOW ~ Overdragen

Het zal jullie niet ontgaan zijn, mijn aanwezigheid hier is nog steeds minimaal. Werken, schrijven voor Arnhem Direct, twitteren maar ook het thuisfront vraagt veel aandacht en dat gaat helaas ten koste van dit blog. Vooral de wow verdient veel meer aandacht dan ‘ie nu krijgt. Daarom ben ik op zoek gegaan naar iemand die hem met liefde wil gaan voortzetten en die persoon heb ik gevonden.

Overdragen is dan ook de laatste wow die op dit blog verschijnt. Over 14 dagen zullen jullie bij Karin moeten zijn die dan de wow zal gaan voortzetten

Graag wil ik iedereen hartelijk bedanken voor de inzet, voor het enthousiasme en voor alle bijdragen die ik steeds weer met plezier heb gelezen. Hopelijk zullen jullie met dezelfde passie blijven doorgaan. Ik zal in ieder geval mijn best gaan doen om zelf ook weer mijn steentje bij te dragen.

Karin succes!

Woensdag 21 oktober 2009

Overdragen

1 afstaan in eigendom, laten overgaan,overgeven

2 oververtellen

Meedoen? Hier vindt u de spelregels.